Για τους μονιμάες, είπαμεν τα, αλλά να τα ξαναπούμεν, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε. Ουσιαστικά, στο τέλος της ημέρας, εν έχουν τζιαι πολλήν διαφορά που τους μπάτσους. Πάλε οι άθρωποι κάμνουν κάτι σαν δουλειά το οποίο για μένα, τζιαι για τον κάθε νούσιμον άθρωπο πας σε τούντην γήν είναι απαράδεχτο, τζιαι πρέπει να καταπολεμηθεί που ούλλους έτσι ώστε να σταματήσουν να υπάρχουν τούντα επαγγέλματα ή αν θέλεις μερίδες αθρώπων να υπάρχουν. Ουσιαστικά, βασανίζουν. Στο στρατό καμνουν καψώνια, έξω οι μπάτσοι κάμνουν ότι θέλουν, λαμπρόν να τους κάψει τζιαι τους θκιό. Οι μόνιμοι, η ιστορία τους έσιει ως εξής. Πάν στρατό 18 χρονών κοπελλούθκια, κάμνουν το κεν, τζιαι μετά πάν εις την σχολήν ευελπίδων. Τζιαμέ, περνούν τα κάστια τους. Υποτίθεται εν φοιτητές, γιατί η σχολή τους εν σχολή, αλλά ουσιαστικά, εν στρατός, τζιαι μάλιστα σκληρός. Τα πράματα που τους κάμνουν στη σχολή, είναι ουσιαστικά μια εκπαίδευση στο πώς μετά οι ίδιοι θα συμπεριφέρουνται στους στρατιώτες. Με την διαφορά πάντα ότι ο στρατιώτης εν υποχρεωμένος να υπηρετήσει την θητεία του, ενώ ο μόνιμος εν επιλογή του.

Επίσης, ο μόνιμος, μαθαίνει που κοπελλούι να εν αυταρχικός, ξεροτζιέφαλος, τζιαι να θέλει πάντα να γίνεται το δικόν του. Κατά την άποψη μου, είναι παραπάνω κκομπλεξικός που τον αστυνομικό, διότι η εξουσία του περιορίζεται σε μιαν πολλά πιο μιτσιαν μερίδα του πληθισμού, τζιαι επίσης πολλά λληόττερες ώρες της ημέρας. Τζιαι είναι μάστρος μόνον όταν είναι μέσα στο στρατόπεδο. Σε παραλληλισμό με τον αστυνομικό – μπάτσο – γιόν της τραούλλας, ο οποίος είναι μπάτσος ούλλων των πολιτών, τζιαι τελευταίως αππώθηκεν πολλά, επήρεν πολλά πάνω του, τζιαι εν θα τα πάμεν καλά. Εν θα τα πάμεν καθόλου καλά. Λαλώ σας το.

Για τούτον το θέμα, την μπατσοκρατεία τζιαι την επερχόμενη κοινωνική επανάσταση, θα γράψω άλλον ποστ, γιατί έχω μιαν συγκεκριμένην άποψην για το θέμα, τζιαι θα το αφιερώσω συγκεκριμένα για τζιήνο.