Η Ελλάδα πεθαίνει

Εν ιχρειάζεται να κάτσεις τζιαι πολλές μέρες στην ελλάδα για να καταλάβεις ότι πάει που το κακό στο σιηρόττερο. Ή τουλάχιστον μινήσκει στο κακό, χωρίς να υπάρχει ουδεμία πρόοδος. την περασμένην εφτομάα εσυμβήκαν μου τα απίστευτα, πράματα που δαμέσα συμβαίνουν σχεδόν επι καθημερινής βάσεως.

Είχα κλείσει ένα δύορο στο στούντιο για να κάμω μιαν εργασία, εν ερκεται ο βοηθός, εν ενημερώνει κανέναν, πιάννω τον τηλέφωνο, απαντά μια γκόμενα, τζιαι λαλεί μου εν μπορεί να σου μιλήσει τωρά. Δεύτερη φορά που μου κάμνει κάτι παρόμοιο, την πρώτη επήα τζια είπα το του καθηγητή. Τούντη φορά εν έξερα τι να κάμω γιατί που την μιά εν θελω να κάμνω το ρουφιάνο συνέχεια, που την άλλη εν θέλω ούτε να τσακκώννουμαι με τον κάθε μαλάκα.

Ολόκληρη την εφτομάα εν τον ήβρα τον καθηγητή, τζιαι είπα να περιμένω ως την επόμενη φορά που εν να έχουμε μάθημα για να του το πω. Έρκεται η μέρα που ήταν να έχουμεν μάθημα, εν έρκεται ο καθηγητής, ούτε ενημερώνει κανέναν. Το μήλον δηλαδή έππεσεν κάτω που τη μιλιά. Τι έπρεπε να κάμω? Να πάω στον προιστάμενο τζιαι όποιον πάρει ο Χάρης?
Αν τον έβρισκα τζιαι τζιήνον ποττέ..

έγινεν ακόμα ένα σκηνικό, εν να το γράψω άλλην ώρα..